Οι Ανεΐνες (2016)

Το είδωλο μιας προσωπικής μυθολογίας

Η γιαγιά μου η Μαρία ήταν άνθρωπος δύσπιστος. Και δύστροπος, με τη διαρκώς εχθρική καχυποψία των οριακά αμόρφωτων (δεν είχε βγάλει το δημοτικό) απέναντι στους υποτίθεται γραμματιζούμενους. Ήξερε βέβαια να διαβάζει - και ό,τι έντυπο υλικό έπεφτε στα χέρια της, από παιδικά παραμύθια ως τις καθημερινές εφημερίδες και από τη σαρακοφαγωμένη της Ιερά Σύνοψη ως τα μεταφρασμένα θεατρικά του Ibsen και του Williams, το ξεκοκάλιζε με μανία. Τώρα τι καταλάβαινε από τα διαβάσματά της, μονάχα εκείνη το 'ξερε. Ό,τι απορίες μπορεί να είχε, σπάνια τις συζητούσε. Είτε από εγωισμό, είτε από φόβο μην την κοροϊδέψουν. Κι όποτε αναγκαζόταν να καταδεχτεί τα φώτα μας, νιώθαμε λες και δίναμε εξετάσεις μπροστά σ' έναν αδέκαστο και άκρως απρόβλεπτο κριτή, που αν τυχόν δεν τον ικανοποιούσε η απάντησή μας, δεν το 'χε σε τίποτα να μας πάρει το κεφάλι. Ήταν εξπέρ στο να αντιστρέφει τους ρόλους η γιαγιά μου, Θεός σχωρέσ' την.

Πλάκα, 4/5/16

Παγόνι-αντιρρησίας σε δρομάκι της Πλάκας. Ο πάντα συναρπαστικός αλληλοσχολιασμός (και αλληλο-"βανδαλισμός") των graffiti.

Παλαιό Φάληρο, 22/4/16

Ξεκαθαρίζοντας κάτι παλιά στικάκια, βρήκα αυτήν εδώ τη φωτό, τραβηγμένη από τη Βερίνα της οποίας την κιθάρα κουρντίζω. Την ανεβάζω απλώς για την ιστορία.

Νέος Κόσμος, 20/4/16

Αδέρφια συνωμοσιολόγοι, αυτοί εδώ πάνε να σας φάνε το ψωμί. Αφίσα "καταγγελίας" για... το φετινό Μαραθώνιο (!) της Αθήνας, σε κολόνα πολυκατοικίας δίπλα σε στάση λεωφορείου στο Νέο Κόσμο. Είπαμε να μη χάφτουμε ασυζητητί τις "επίσημες" εκδοχές, αλλά και το να βαφτίζουμε τη διεξαγωγή ενός αθλητικού γεγονότος "στρατιωτική άσκηση" πάει πολύ. Η διατύπωση δε του συλλογισμού στέλνει τον κ. Ζουράρι αδιάβαστο. Bonus η χειρόγραφη αγγελία του μέντιουμ από κάτω. Πέρα απ' την πλάκα τώρα, οι ακρότητες και η δημιουργία "πολεμικού" κλίματος με την παραμικρή αφορμή είναι επικίνδυνα πράγματα απ' όπου κι αν προέρχονται. Οι ισχυρισμοί της εικονιζόμενης αφίσας δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας: ανεξακρίβωτες εικασίες που παρουσιάζονται ως γεγονότα, πρόθεση τρομοκράτησης του κόσμου με το προκάλυμμα της "αφύπνισης", προτροπή σε βιαιότητες προκειμένου να εμποδιστεί ή να υπονομευθεί κάτι που εντελώς αυθαίρετα ερμηνεύεται ως μελλοντικά "εχθρικό". Δυστυχώς, η εκμετάλλευση των εξεχόντων προβλημάτων κάθε εποχής δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο ούτε γνώρισμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής ή άλλης παράταξης, αλλά κοινή πρακτική όποιων έχουν να ωφεληθούν σε οτιδήποτε από αυτήν. Σήμερα είναι οι πρόσφυγες, χτες ήταν κάτι άλλο, αύριο θα βρεθεί πάλι κάτι άλλο στο όνομα του οποίου ο καθένας θα βγαίνει και θα λέει τα δικά του ώστε να εξυπηρετήσει τους δικούς του σκοπούς.

Μανόλο & Μανολίτο... και Μανουήλ (2015)

Παράλληλα & τεμνόμενα λογοτεχνικά σύμπαντα

Ο Μανόλο και ο Μανολίτο είναι δυο φίλοι που θα μπορούσαν επίσης να είναι παππούς και εγγονός, ή το ίδιο άτομο σε δυο στάδια της ζωής του. Δεν μένουν στο ίδιο σπίτι, ζουν όμως στην ίδια γειτονιά: ο Μανολίτο με τους καλλιτέχνες γονείς του και ο Μανόλο με τη λευκή σκυλίτσα του, που ο Μανολίτο έχει ονομάσει Νύχτα. Ένα ατυχές περιστατικό γίνεται αιτία να προστεθεί στην παρέα κι ένας τρίτος φίλος, ο έφηβος Μανουήλ, ο οποίος έχει βγει κυριολεκτικά μέσα από άλλο κείμενο – ενός άλλου συγγραφέα και ενός άλλου καιρού.

Συνέχεια του νεανικού αφηγήματος Μανόλο & Μανολίτο (2013), το ευπρόσδεκτα ιδιότυπο αυτό λογοτέχνημα του Μάνου Κοντολέων δανείζεται το νεαρό πρωταγωνιστή από το διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού Το Μόνον της Ζωής του Ταξείδιον (1884), μεταφέροντάς τον σε ένα σύγχρονο εναλλακτικό σύμπαν: από την Κωνσταντινούπολη, το μαθητευόμενο ραφτόπουλο του Βιζυηνού "διακτινίζεται" κοντά στην περιοχή του Μανόλο και του Μανολίτο και γίνεται βοηθός του ιδιοκτήτη ενός φυτωρίου-θερμοκηπίου. Αν και δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ένα λογοτεχνικό (και όχι μόνο) έργο κλείνει το μάτι σε ένα άλλο, η ιδιαιτερότητα του Μανόλο & Μανολίτο και... Μανουήλ έγκειται στην ένταξη ενός προσώπου, σχεδόν αυτούσιου, από ένα προγενέστερο κείμενο διαφορετικής "πατρότητας" και στη διασταύρωση της ιστορίας του με εκείνη του νεότερου βιβλίου, κατά τρόπο τόσο οργανικό ώστε τα όριά τους σχεδόν χάνονται.

Παλαιό Φάληρο, 20/3/16

Κάπου στο Παλαιό Φάληρο, μια λιλιπούτεια Σταχτοπούτα θα ψάχνει το ροζ μποτινάκι της.

Marvin's Room (2015)

Μια ιδιοφυής οικογενειακή τραγικωμωδία

Οι συμφορές άλλοτε χωρίζουν τους ανθρώπους κι άλλοτε τους (ξανα)φέρνουν κοντά. Στην περίπτωση της Bessie και της Lee, τα χρόνια προβλήματα υγείας του πατέρα τους απομάκρυναν τη μια από την άλλη, σε βαθμό ώστε τα παιδιά της δεύτερης να μη γνωρίζουν καν την ύπαρξη της πρώτης. Αφοσιωμένη στην (πυρηνική) οικογένεια, ευσυνείδητη και γεμάτη αυταπάρνηση, η Bessie έχει αναλάβει την περιποίηση του πατέρα της και της ηλικιωμένης θείας της, Ruth, ενώ η Lee, ατίθαση και φαινομενικά σκληρή, πασχίζει να συμμαζέψει τη δική της μισοδιαλυμένη οικογένεια και να τελειώσει τις σπουδές της ως αισθητικός, ώστε να ξαναβάλει τη ζωή της σε σειρά. Η ψυχική αστάθεια του μεγάλου της γιου, του Hank (που είναι και ο αφηγητής της ιστορίας), δεν διευκολύνει και πολύ τα πράγματα. Ώσπου μια σοβαρή ασθένεια χτυπά ξαφνικά την Bessie, αναγκάζοντας τις αποξενωμένες αδελφές να ξαναβρεθούν ύστερα από δυο συναπτές δεκαετίες και να επαναπροσδιορίσουν τα συναισθήματα και τις προτεραιότητές τους...

Συνέντευξη με τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο (2016)

Γλυκύς και τρυφερός, βαθύς και φιλοσοφημένος

Εικοστή πέμπτη χρονιά συνεχούς παρουσίας, με πολυάριθμες θεατρικές παραγωγές και παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, για το έμμετρο παραμυθόδραμα του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου Ο Σιμιγδαλένιος, που φέτος ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου. Εικοστή τρίτη χρονιά κυκλοφορίας – και δωδέκατη έκδοση – του θεατρικού κειμένου από την Εστία, με τη θαυμάσια εικονογράφηση της Εύης Τσακνιά. Πολυσχιδής και πολύπλευρος δημιουργός (ηθοποιός, συγγραφέας, μεταφραστής, σκηνοθέτης, μουσικός, λιμπρετίστας, ραδιοφωνικός παραγωγός και ερασιτέχνης ξυλουργός – τα ξυλόγλυπτα έπιπλα και ο διάκοσμος του γραφείου του, το οποίο επίσης στεγάζει το "Μουσείο Σιμιγδαλένιου", αφιερωμένο αποκλειστικά στο έργο, είναι εξ ολοκλήρου δικής του κατασκευής), ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος αναπτύσσει την παραβολική διάσταση του Σιμιγδαλένιου, ορίζοντας τη θέση και την αξία της γνήσιας παραμυθικής αλληγορίας μέσα στον επικίνδυνα "παραμυθένιο" υλισμό του σύγχρονου κόσμου.

Σε Α' Πρόσωπο (2016)

Ο δικός μου "μαύρος καθρέφτης"

Από παιδί άκουγα τα χρώματα. Όχι μεταφορικά - στην κυριολεξία τα άκουγα, τα χρώματα ήταν ήχοι και οι ήχοι χρώματα. Ζωγράφιζα γιατί δεν ήξερα να γράφω μουσική κι έγραφα στίχους επειδή η ζωγραφική δεν έφτανε για να αποδώσει τη μουσική που έπαιζαν τα χρώματα μέσα στο κεφάλι μου: τουλάχιστον οι στίχοι είχαν ρυθμό χειροπιαστό, ακολουθούσαν νοερά τις φασματικές αυτές μελωδίες. Όταν αργότερα έμαθα τις νότες, ο μετρονόμος που διαρκώς χτυπούσε μέσα στο μυαλό μου χωρίς να ξέρω ούτε κανείς να μπορεί να μου εξηγήσει τι είναι, βρήκε επιτέλους το νόημά του. Το παζλ είχε συμπληρωθεί.

Συνέντευξη με τον Γιώργο Δαφνόπουλο (2016)

Χάθηκε το όνειρο του ανέφικτου...

Ένας νέος ηθοποιός του θεάτρου που πέφτει “στα βαθιά νερά” απ’ την αρχή κιόλας της πορείας του, με μια σειρά ιδιαζόντως απαιτητικών πρωταγωνιστικών εμφανίσεων σε μικρό χρονικό διάστημα, δεν είναι και τόσο συνηθισμένο φαινόμενο. Είτε ως νεαρός Birdy και Μικρός Πρίγκιπας στις τρυφερές αλληγορίες του William Wharton και του Antoine de Saint-Eypery, είτε ως Διονύσιος Σολωμός στη δραματοποιημένη βιογραφία της Αγγέλικας Νίκλη (μητέρας του εθνικού μας ποιητή) από τη Μαίη Σεβαστοπούλου, είτε με κεντρικούς ρόλους στις θεατρικές συνθέσεις της ίδιας Ay, Federico! (ως επίσης νεαρός Lorca) και Η Βοσκοπούλα του Δημητρίου Κορομηλά & οι Μαρούλες του, ο Γιώργος Δαφνόπουλος προσεγγίζει και (δια)χειρίζεται τους χαρακτήρες που ενσαρκώνει με εμβρίθεια και σιγουριά, δίνοντας κάθε φορά το στίγμα μιας ευαίσθητης αλλά και δυναμικής επί σκηνής παρουσίας. Πηγαίος, ετοιμόλογος και φιλοσοφημένος, αντιστέκεται στη μιζέρια του καιρού μας με όπλο τη μαγεία και την ποίηση της τέχνης του θεάτρου και δεν φοβάται να ονειρεύεται...