Μπούμερανγκ (2026)

Δέκα λέξεις, μια ώρα, μια ιστορία

Ο θάλαμος ευωδούσε από τις ανθοδέσμες και τα γλαστράκια που δεν έπαυαν να κουβαλούν οι επισκέπτες, ενώ οι εξεταστές γιατροί ακόμα μελετούσαν τα αποτελέσματα του μυογράφου. Ο ασθενής, βλέπεις, ήταν πανεπιστημιακός διδάκτωρ με ειδίκευση στον Ιωάννη Στοβαίο και ιδιαίτερα αγαπητός στους φοιτητές του. Όχι όμως και στους συναδέλφους του, οι οποίοι μόνο που δεν είχαν ανοίξει σαμπάνιες μαθαίνοντας για την αιφνίδια περιπέτεια της υγείας του και την εσπευσμένη του εισαγωγή στο νοσοκομείο.

Οι ένθερμα φεντεραλιστικές του απόψεις, άλλωστε, κάθε άλλο παρά συγγένευαν με τις δικές τους - ένας ακόμα λόγος για να τον εχθρεύονται και να υπονομεύουν παντοιοτρόπως την επικείμενη άνοδό του στο πρυτανικό αξίωμα. Είχαν μάλιστα φτάσει στο σημείο να ελπίζουν πως δεν επρόκειτο να συνέλθει, ώστε να τον ξεφορτωθούν μια και καλή.

Ανάμεσα στους φοιτητές υπήρχε, ωστόσο, και ένας που δεν συμμεριζόταν το θαυμασμό και τη συμπάθεια των υπόλοιπων προς τον καθηγητή τους. Διότι ήταν γιος ενός από τους πιο λυσσαλέους του πολέμιους και είχε αναλάβει χρέη "κατασκόπου", ενώ συγχρόνως φρόντιζε να δείχνει καλό πρόσωπο, με υποκριτική δεινότητα άξια για Όσκαρ. Κατέφθανε πάντοτε απ' τους πρώτους στο αμφιθέατρο, δεν παρέδιδε ποτέ εκπρόθεσμα τις εργασίες του και δεν παρέλειπε να εγκωμιάζει με αηδιαστικά γλοιώδη υπερβολή τον ίδιο άνθρωπο που θα μαχαίρωνε πισώπλατα με την παραμικρή ευκαιρία.

Στο κομοδίνο του ασθενούς στεκόταν ένα ξύλινο καράβι, χειροτεχνημένο από μια φοιτήτρια για γούρι. Στην τρόπιδά του ήταν σκαλισμένη η ευχή "Καλή Ανάρρωση" και τα πανιά του είχαν ένα χρώμα ανοιχτοπράσινο, συμβολίζοντας την ελπίδα. Κάποια στιγμή, ο διπρόσωπος φοιτητής κατάφερε να παρεισφρήσει στο θάλαμο χωρίς να γίνει αντιληπτός και όσο πιο βιαστικά γινόταν, χάραξε στην αντίθετη πλευρά της τρόπιδας, εκείνη προς το μέρος του κρεβατιού - έτσι που να είναι αμυδρά ορατή στον ασθενή, μα όχι στους επισκέπτες του ή στους γιατρούς - τη φράση "Κακό Ψόφο". Η καταρράκωση του ηθικού σίγουρα θα επιδείνωνε την κατάσταση του καθηγητή, αναστέλλοντας τη θεραπεία του.

"Ώστε έτσι, ε; Κακό ψόφο;" άκουσε ξάφνου μια φωνή που του 'κοψε τα ήπατα. Ο άρρωστος είχε ξυπνήσει απ' τον πολυήμερο λήθαργό του και ανακαθίσει στο στρώμα, κοιτάζοντάς τον μ' έναν τρόπο που θα 'κανε το πιο άγριο θηρίο να το βάλει έντρομο στα πόδια. Το ίδιο, φυσικά, έκανε κι αυτός, ορμώντας πανικόβλητος έξω απ' το θάλαμο και τρέχοντας όπως ποτέ δεν είχε ξανατρέξει στη ζωή του.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το κείμενο αυτό προέκυψε από αυτοσχέδιο παιχνίδι άσκησης ύφους, με χρήση των λέξεων: μυογράφος, φεντεραλισμός, εκπρόθεσμος, εξεταστής, τρόπιδα, συγγένεια, Στοβαίος Ιωάννης, εγκωμιαστής, ξανατρέχω, ευωδώ (τυχαία επιλογή δέκα λέξεων από το λεξικό).