Αναμνήσεις μιας άλλης ζωής... Την εποχή των δεινοσαύρων, με καρέ-πορτατίφ, μελετώντας στο πιάνο. Η βιβλιοθήκη που το πλαισιώνει ήταν δικό μου σχέδιο-πατέντα για να χωρέσει και το πιάνο στο δωμάτιο, ενώ το μαντολίνο-αντίκα είναι της μαμάς μου, ενθύμιο από τον καιρό που σπούδαζε στην ιστορική Ράλλειο Παιδαγωγική Ακαδημία Πειραιώς. Φωτό: Βερίνα, με αναλογική μηχανή.
Απολίθωμα σκελετού καλύμματος από κινητό τηλέφωνο με πλήκτρα, πεταμένο στη μέση του δρόμου.
Ηλιόλουστη μεσημεριανή βόλτα με τη Βερίνα & ωραίος cappuccino από το Coffee Theory στην Πλατεία Καλογήρων.
Μπορεί πρακτικά ο σκοπός της ύπαρξής τους να μην υφίσταται πλέον, μα τα παλιά καρτοτηλέφωνα δεν το βάζουν κάτω. Εδώ, ένα τους σε ρόλο τραπεζιού καφετέριας ή πάγκου μπαρ.
Άλλο αρχαιολογικό εύρημα, από τότε που ακόμα έκανα μεταφράσεις - δεν θυμάμαι ακριβή χρονική στιγμή, ούτε ποιο ήταν το συγκεκριμένο βιβλίο που μετέφραζα. Τη γραφομηχανή μου (μια ηλεκτρονική Olympia Carrera de Luxe MD, με στοιχειώδη αποθηκευτική μνήμη και εντυπωσιακή για την εποχή συλλογή γραμματοσειρών) την έχω κρατήσει για ενθύμιο. Εδώ κάθομαι στο γραφείο του μπαμπά μου, ένα ογκωδέστατο έπιπλο που μας ακολούθησε σε όλες τις κατά καιρούς μετακομίσεις μας. Όταν άρχισα να ασχολούμαι επαγγελματικά με τη λογοτεχνική μετάφραση, έγραφα στο χέρι - φωτοτυπούσα τις σελίδες και τις παρέδιδα αυτοπροσώπως στον εκδότη. Ευτυχώς, η τεχνολογική πρόοδος δεν άργησε να απλοποιήσει θεαματικά αυτές τις διαδικασίες. Το στιγμιότυπο απαθανάτισε η Βερίνα με αναλογική μηχανή.
Την εποχή του Πλειστόκαινου, λέγαμε ποιήματα στις σχολικές γιορτές. Δεν θυμάμαι ποια γιορτή ήταν (μάλλον 25η Μαρτίου ή 28η Οκτωβρίου, αν κρίνω απ' τα σημαιάκια του ντεκόρ), ούτε σε ποιο σχολείο, ούτε ποιο ποίημα έλεγα. Απ' το παλτό που φοράω, υποθέτω ότι πρέπει να πήγαινα έκτη Δημοτικού ή πρώτη Γυμνασίου. Ο χρόνος είναι σαν το ακορντεόν: δεν συνειδητοποιείς πόσος έχει περάσει αν δεν ανοίξεις πέρα πέρα τις πτυχές του. Ευχαριστώ τη Βερίνα που ανακάλυψε το φωτογραφικό αυτό ντοκουμέντο, τo σκάναρε και μου τo έστειλε.
Μια vintage βαλίτσα αφημένη πλάι σ' έναν κάδο ανακύκλωσης ήταν το πρώτο που μου τράβηξε την προσοχή. Στο βάθος, όμως, εκτυλισσόταν κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον: ένα τρυφερό γατοραντεβού. Κατόπιν εορτής, πρόσεξα και τα σκορπισμένα ροζ κουμπιά - ή καραμέλες; - στο πεζοδρόμιο.
Μια vintage βαλίτσα αφημένη πλάι σ' έναν κάδο ανακύκλωσης ήταν το πρώτο που μου τράβηξε την προσοχή. Στο βάθος, όμως, εκτυλισσόταν κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον: ένα τρυφερό γατοραντεβού.
Μια vintage βαλίτσα αφημένη πλάι σ' έναν κάδο ανακύκλωσης ήταν το πρώτο που μου τράβηξε την προσοχή. Στο βάθος, όμως, εκτυλισσόταν κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον: ένα τρυφερό γατοραντεβού.
Ξεπατωμένο (στην κυριολεξία) απολίθωμα vintage οθόνης υπολογιστή. Απ' τον καιρό που αυτές οι συσκευές έπιαναν το μισό γραφείο και αν δούλευες πολλές ώρες μπροστά τους, χρειαζόσουν ειδικό πρόσθετο φίλτρο για να μη στραβωθείς.
Ωραίος ζεστός cappuccino από το Mochador Caffe πάνω σε βίντεο/DVD player (από κείνα τα προκατακλυσμιαία, που παίζουν και βιντεοκασέτες).
Στη 2η Ανοιξιάτικη Έκθεση Γλυφάδας με Οχήματα Εποχής, με την Ελληνική Ομοσπονδία Οχημάτων Εποχής (ΕΕΟΕ) & Παλιά Ελληνικά Λεωφορεία. Φωτό: Βερίνα, από το οικογενειακό μας αρχείο.
Ο σουρεαλιστικός κόσμος των "μαγικών" μαντζουνιών και εφευρέσεων διά πάσαν νόσον (υπαρκτή ή ανύπαρκτη), μέσα από τις παλιές διαφημίσεις - το εκπληκτικό στις περισσότερες από τις οποίες είναι οι απίθανοι συσχετισμοί ανάμεσα στις ιδιότητες της φαρμακευτικής (ή "φαρμακευτικής") ουσίας ή της "θαυματουργής" πατέντας και τη στόχευση των υποτιθέμενων αποτελεσμάτων της.
