550 (2019)

Σκηνές καθημερινής σχιζοφρένειας εν κινήσει

Το 550 είναι "διπλό" λεωφορείο - όπως και το "5" στον αριθμό του, μα και στο σύνολο των στάσεων (55) κατά τη διαδρομή του: μια μάλλον συμπτωματική αριθμητική σημειολογία, η οποία, ωστόσο, δεν παύει να έχει το ενδιαφέρον της. Πρόκειται για όχημα μαζικής μεταφοράς αποτελούμενο από δυο λεωφορεία (ενωμένα με το γνωστό "ακορντεόν", που βοηθά τους ελιγμούς στις στροφές), το οποίο διανύει μια απόσταση 30 περίπου χιλιομέτρων, διασχίζοντας το αττικό λεκανοπέδιο απ' το Παλαιό Φάληρο ως την Κηφισιά. Διπλό, λοιπόν, το όχημα, μεγάλη η διαδρομή του, μεγάλο και το πλήθος των επιβατών. Μέσα σ' αυτό το πλήθος, υπάρχουν πρόσωπα που επανακάμπτουν λόγω της τακτικότητας στις μετακινήσεις τους. Όποιος χρησιμοποιεί τις δημόσιες συγκοινωνίες, γίνεται θεατής μιας καθημερινότητας κάθε άλλο παρά βαρετής μέσα στην επανάληψή της. Αν και στις μέρες μας η άμεση αλληλεπίδραση των επιβατών κοντεύει να εκλείψει εξαιτίας των κινητών τηλεφώνων και του εθισμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν είναι πάντα δυνατή η αποφυγή της επικοινωνίας - ιδίως μέσα σ' έναν χώρο τόσο περιορισμένο, που όχι σπάνια γεμίζει ασφυκτικά με κόσμο.

To Lemon στο Μπάγκειον (2019)

Λίγο πριν ή λίγο μετά την έκρηξη

Στο αμερικανικό ατμόπλοιο SS Virginian, ο μαύρος θερμαστής Danny Boodman βρίσκει ένα έκθετο νεογέννητο αγοράκι μέσα σ' ένα κιβώτιο με την επιγραφή T. D. Lemon. Το περιμαζεύει και το βαφτίζει Danny Boodman T. D. Lemon 1900 - συνδυάζοντας το δικό του όνομα, το λογότυπο στο κιβώτιο και τη χρονιά γέννησης του μωρού. Ο μικρός "Χιλιαεννιακόσια" δείχνει από νωρίς έφεση στο πιάνο και μπαίνει στην ορχήστρα του καραβιού, για να εξελιχθεί μεγαλώνοντας σε δεξιοτέχνη σολίστα που μαγεύει τους επιβάτες με το ταλέντο του. Καθώς δεν έχει ποτέ πατήσει το πόδι του σε στεριά, είναι απόλυτα εξοικειωμένος με τη θάλασσα και αψηφά τις τρικυμίες. Βοηθά, έτσι, τον ερασιτέχνη τρομπετίστα και μέλος του πληρώματος Tim Tooney να ξεπεράσει το δικό του φόβο, μια νύχτα τρομερής θαλασσοταραχής. Από τότε γίνονται φίλοι κολλητοί και παίζουν μαζί μουσική αυτοσχεδιάζοντας.

Χορεύοντας στο Σκοτάδι (2018)

Σκοτάδι, φως και σκιές

Η Selma Jezkova, Τσέχα μετανάστρια στην Αμερική της δεκαετίας του '60, χάνει βαθμιαία το φως της από κληρονομική ασθένεια - πράγμα, ωστόσο, το οποίο κρατά πεισματικά κρυφό. Πασχίζοντας να συγκεντρώσει το ποσό για την εγχείρηση που θα απαλλάξει τον έφηβο γιο της, Gene, από το ίδιο πρόβλημα, δουλεύει σε εργοστάσιο ως χειρίστρια επικίνδυνων μηχανημάτων, ενώ βρίσκει καταφυγή από τα βάσανα και τις αγωνίες της καθημερινότητας στα αμερικάνικα μιούζικαλ, παρακολουθώντας τα ευλαβικά στον κινηματογράφο μαζί με την κολλητή της φίλη, Kathy. Παράλληλα, παίρνει τακτικά μέρος στις πρόβες μιας ερασιτεχνικής μουσικοχορευτικής παράστασης, όπου πρόκειται να παίξει έναν από τους κύριους ρόλους. Ο καλόκαρδος και λιγάκι αφελής εργάτης Jeff την πολιορκεί με επιμονή, αλλά δίχως ανταπόκριση. Η κατάσταση παίρνει απότομα δραματική τροπή όταν, σε μια στιγμή απόγνωσης, ο σπιτονοικοκύρης της και χωροφύλακας Bill Houston τής εκμυστηρεύεται πως οι σπατάλες της γυναίκας του τον έχουν αφήσει καταχρεωμένο και η Selma, σε αντάλλαγμα, του εμπιστεύεται το δικό της επτασφράγιστο μυστικό.

Ο Μάγος του Οζ (2017)

Μαγεία του ενός, μηχάνευμα του άλλου

Από τα γνωστότερα και δημοφιλέστερα διεθνώς μυθιστορήματα για παιδιά, ο Μάγος του Οζ πρωτοκυκλοφόρησε το 1900 (με τον αρχικό τίτλο Ο Θαυμαστός Μάγος του Οζ) και ως την εκπνοή των πνευματικών δικαιωμάτων του συγγραφέα του, 56 χρόνια αργότερα, πραγματοποίησε πολυάριθμες επανεκδόσεις και ανατυπώσεις, φτάνοντας τα τρία εκατομμύρια αντίτυπα σε πωλήσεις. Ο οραματιστής δημιουργός του, L. Frank Baum - του οποίου τα λογοτεχνικά κείμενα "προέβλεψαν" την εφεύρεση της τηλεόρασης, των φορητών υπολογιστών και των κινητών τηλεφώνων, καθώς και της εικονικής πραγματικότητας - αφιέρωσε το βιβλίο στη σύζυγο και μούσα του, Maud (μια από τις ελάχιστες γυναίκες της εποχής με πανεπιστημιακές σπουδές), ενώ έγραψε άλλες δεκατρείς συνέχειες που διαδραματίζονται στο ίδιο "σύμπαν".

Οι περιπέτειες της μικρής ορφανής Dorothy Gale, η οποία παρασύρεται από κυκλώνα και από την πατρίδα της, το Κάνσας, όπου φιλοξενείται στο φτωχικό αγροτόσπιτο των θείων της Henry & Em, προσγειώνεται στη μαγική Χώρα του Οζ, γνώρισαν πάμπολλες διασκευές για το θέατρο και την οθόνη, με εκδοχές-σταθμούς το ομότιτλο μιούζικαλ του 1902 (σε σενάριο του Baum και του Glen MacDonough) και την κινηματογραφική μεταφορά του 1939 (από τους Victor Fleming, King Vidor, George Cukor & Norman Taurog), με τη δεκαεφτάχρονη, τότε, Judy Garland στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η Γραμμή (2017)

Η ξεκαρδιστική τραγικότητα του Homo Consumptor

Και ποιος δεν έχει βρεθεί σε ουρά... Και ποιος δεν έχει έρθει αντιμέτωπος με επίδοξους "σφετεριστές" της θέσης του στην ουρά, που παντοιοτρόπως θα επιχειρήσουν να τον παρακάμψουν με σκοπό να προηγηθούν - είτε προβάλλοντας κάποια πρόφαση, είτε αποσπώντας του την προσοχή, είτε μπαίνοντας "πραξικοπηματικά" μπροστά του δίχως να θεωρούν καν απαραίτητη μια, έστω και προσχηματική, εξήγηση ή δικαιολογία. Το οχληρό αυτό φαινόμενο της αστικής καθημερινότητας, η επίμονη παράβαση ενός άγραφου κανόνα όπως η υπομονετική αναμονή με σεβασμό της προτεραιότητας, γίνεται για τον πολυβραβευμένο Αμερικανό θεατρικό συγγραφέα, σκηνοθέτη και ηθοποιό Israel Horovitz η αφορμή ώστε να καυτηριάσει αμείλικτα την πλεονεξία, τον εγωκεντρισμό και τη μωροφιλοδοξία του σύγχρονου καταναλωτή ανθρώπου, του αλλοτριωμένου σε εγκληματικό βαθμό απ' τον ακραίο, θεοποιημένο υλισμό της εποχής μας.

Πέντε άτομα - τέσσερις άντρες και μια γυναίκα - καταφθάνουν για να σταθούν στη σειρά πίσω από μια γραμμή χαραγμένη στο έδαφος ενός απροσδιόριστου πάρκου. Το λόγο για τον οποίο συμβαίνει αυτό δεν τον γνωρίζουμε ούτε θα τον μάθουμε ποτέ: δεν πρόκειται, άλλωστε, για το εστιακό σημείο της υπόθεσης. Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι το τι θα διαδραματιστεί μεταξύ των (αντι)ηρώων της ιστορίας, στη μανιώδη τους προσπάθεια να εξασφαλίσουν, ο καθένας για τον εαυτό του και με κάθε δυνατό, θεμιτό ή (κυρίως) αθέμιτο μέσο, την περιπόθητη πρώτη θέση στην ουρά.

Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες (2016)

Ο γύρος του κόσμου σε 120 λεπτά

Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Ημέρες δεν χρειάζεται συστάσεις: βιβλίο κοσμαγάπητο και χιλιοδιαβασμένο, πολυδιασκευασμένο για τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, καθώς και για το θέατρο (έχει επίσης υπάρξει ως μιούζικαλ - σε παραγωγή & κείμενο του Orson Welles και μουσική & στίχους τραγουδιών του Cole Porter - και πιο πρόσφατα ως βιντεοπαιχνίδι). Πέρα απ' την καταιγιστική δράση, τη συναρπαστική ζωντάνια και το χιούμορ του, που ακόμα και σήμερα ελκύουν αναγνώστες και θεατές παγκοσμίως, το άτυπο (εφόσον ξεφεύγει απ' το πεδίο της επιστημονικής φαντασίας, όπου διακρίθηκε κυρίως ο συγγραφέας του) αυτό μυθιστόρημα του Jules Verne προσφέρει και μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορική εικόνα των μέσων συγκοινωνίας και τρόπων ταξιδιού στα τέλη του 19ου αιώνα. Το σχεδόν αδιανόητο στοίχημα του εμβληματικού ήρωά του, Phileas Fogg, με το χρόνο είναι ταυτόχρονα και στοίχημα του Verne με την εποχή του - την κρίσιμη εκείνη καμπή όπου η Βιομηχανική Επανάσταση προετοίμαζε το έδαφος για τη ραγδαία τεχνολογική πρόοδο του 20ού αιώνα, αλλάζοντας ριζικά τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος έμελλε στο εξής να βιώνει την καθημερινότητά του.

Μικρές Ιστορίες Φόνων (2015)

Each man kills the thing he loves

Οι νεκροί δεν μιλούν. Είναι φορές που ο θάνατός τους εξυπηρετεί ακριβώς αυτό, τη διατήρηση της σιωπής τους. Άλλοτε, πάλι, τους λυτρώνει από την τυραννία των μυστικών που κουβαλούν. Θα είχαν πολλά να μας διηγηθούν, αν μιλούσαν - ιδίως εκείνοι που έφυγαν απ' τον κόσμο αυτόν πρόωρα και βίαια. Ο χαμός τους, εξάλλου, δεν αναιρεί τις ιστορίες τους, δεν διαγράφει την αλυσίδα των γεγονότων που οδήγησαν σ' αυτόν ούτε εκείνων που επακολούθησαν. Αν οι νεκροί μιλούσαν, θα έλεγαν μόνο την αλήθεια, αφού έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Και ίσως σωπαίνουν επειδή κανείς δεν τους ακούει - όχι μόνο γιατί δεν θέλει, μα και γιατί δεν ξέρει πώς.