Ο νέος γείτονας δήλωνε οινοπνευματοποιός στο επάγγελμα και ερασιτέχνης δύτης. Αν και κάπνιζε μανιωδώς, τα πνευμόνια του είχαν εξαιρετικές αντοχές. Η επιχείρησή του τροφοδοτούσε κάθε είδους μαγαζιά που χρειάζονταν ή διέθεταν αλκοόλ σε οποιαδήποτε μορφή ή σύνθεσή του. Η γυναίκα του ήταν από την Κοπεγχάγη, αλλά δεν έμοιαζε καθόλου με σειρήνα - μάλλον με φαλαινοθηρικό, παρά τους εξευγενισμένους τρόπους της.
Ο Βρετανός συγγραφέας Robert Bryndza συστήθηκε στο ελληνικό κοινό με το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα, Κορίτσι στον Πάγο, που κυκλοφόρησε πρόπερσι στη χώρα μας από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, μεταφρασμένο από την Καίτη Αλεξανδρή. Η κεντρική του ηρωίδα, η Σλοβάκα υπαστυνόμος Erika Foster, μια δυναμική αλλά βασανισμένη γυναίκα με πάθος για τη δουλειά της όσο και για την απόδοση της δικαιοσύνης, έδειξε εντυπωσιακά την ικανότητά της να εξιχνιάζει ακόμα και υποθέσεις που η λύση τους φάνταζε αδύνατη. Στο δεύτερο βιβλίο της σειράς με την ίδια πρωταγωνίστρια και με τον τίτλο Το Πέπλο της Νύχτας, που βγήκε πέρσι επίσης από τον Κλειδάριθμο σε μετάφραση Χρήστου Μπαρουξή, η Erika αναλαμβάνει γι' άλλη μια φορά να βρει έναν αδίστακτο δολοφόνο που φροντίζει να καλύπτει σχολαστικά τα ίχνη του - σε βαθμό, μάλιστα, ώστε έχει κατορθώσει να παραπλανήσει παντελώς τους διώκτες του. Ως πότε όμως θα μπορεί να ξεγλιστρά - ιδίως απ' τη στιγμή που θα βρεθεί αντιμέτωπος με την ερευνητική δεινότητα και (κυρίως) το αμετακίνητο πείσμα της Erika Foster;
Ένα μυθικό τέρας τανύζεται σε χορευτική φιγούρα απέναντι απ' τη στάση λεωφορείων.
Ένα καρότσι πέδιλα και σαγιονάρες που απ' ό,τι φαίνεται, την έβγαλαν τη σειρά τους.
Μάλλον ο "MAGO" τρέχει να ξεφύγει απ' το τεράστιο απρόσωπο κεφάλι που τον κυνηγάει, φωνάζοντας στη "NORA" για βοήθεια.
Ο "MAGO" τρέχει αγχωμένος να προλάβει τη "NORA", μην του φύγει - ή ίσως όχι: η κρυπτική και πολυδαίδαλη σημειολογία των graffiti.
Η Τασούλα είναι νοσοκόμα στο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, όπου πηγαίνει κάθε μέρα με το λεωφορείο 14. Διαδρομή πέντε στάσεων από το σπίτι της στην Αγία Βαρβάρα Τούμπας ως το νοσοκομείο όπου εργάζεται - πέρα απ' την οποία η Τασούλα, αφοσιωμένη στην οικογένεια και τη δουλειά της, δεν γνωρίζει και πολλά άλλα μέρη της πόλης όπου μεγάλωσε και ζει.
Όπως πάρα πολλές γυναίκες - κυρίως (το φαινόμενο αυτό θα μπορούσε να μας το εξηγήσει ένας ψυχολόγος ή κοινωνιολόγος) - στη χώρα μας και στον κόσμο, η ηρωίδα και αφηγήτρια στη νουβέλα του Μάκη Τσίτα Πέντε Στάσεις δεν ζει και στην πραγματικότητα την ειδυλλιακή ζωή που βλέπουν οι "απέξω". Κάθε σπίτι, αντίθετα απ' ό,τι λέει το τραγούδι, δεν κρύβει πάντα "λίγη αγάπη στη σιωπή", αλλά, συχνά, μυστικά επώδυνα ή επαίσχυντα και παλιές πληγές που όχι μονάχα δεν γιατρεύονται στο πέρασμα του χρόνου, μα κακοφορμίζουν και το μόλυσμά τους κατατρύχει την οικογένεια από γενιά σε γενιά. Κι η Τασούλα είναι ο φύλακας, ο κλειδοκράτορας του δικού της φρικτού οικογενειακού μυστικού, που αποκαλύπτεται στον αναγνώστη προς το τέλος της αφήγησης - αν και η ίδια αφήνει να εννοηθεί πως το ήξερε από πολύ νωρίτερα.
"Τι σύμπτωση!" αναφωνούσαν θορυβημένες οι κομψές κυρίες που με καλά προβαρισμένη μελαγχολία κοιτούσαν τη νεκροφόρα να περνά, τη στιγμή ακριβώς που στην άλλη άκρη του λιβαδότοπου ένα καχεκτικό σκυλί γρύλιζε γοερά πάνω από το ρακένδυτο κουφάρι του αφεντικού του.
Νεκρή φύση στην κυριολεξία - ένα ψόφιο έντομο (τζιτζίκι;) που έπεσε μέσα απ' το σεντόνι μόλις το ξεδίπλωσα για να το στρώσω, το βράδυ των γενεθλίων μου.
