Η αποψινή μας καλλιτεχνική πρόκληση απαντά στο θέμα της 25ης μέρας για το φετινό Inktober, Inferno (Κόλαση). Η δική μου εκδοχή αποδίδει την ιδέα με τη μορφή ενός σατανικού, δηλητηριώδους γέλιου. Το υπέροχο σχέδιο της Βερίνας με το ίδιο θέμα, ΕΔΩ.
Η άνωθι πάλαι ποτέ λουσάτη καρέκλα ήταν στημένη σε δρόμο της γειτονιάς μου, μπροστά ακριβώς απ' το σύνθημα στον τοίχο εγκαταλελειμμένου πρώην κυβερνητικού κτιρίου. Στάθηκα να τη φωτογραφίσω, αναζητώντας την καλύτερη γωνία. Δίπλα στο πεζοδρόμιο ήταν παρκαρισμένο ένα αμάξι, το οποίο δεν είχα προσέξει. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του συνοδηγού και μισοβγαίνει έξω μια γυναίκα.
Σαν σήμερα, τρία χρόνια πριν, είδε το "φως" το δεύτερο μυθιατόρημα και τέταρτο έντυπο βιβλίο μου, Obliqua.
Πάνε πολλά, πάρα πολλά χρόνια από τότε που όσα παιδιά είχαμε την ατυχία να φοράμε γυαλιά στο σχολείο, ακούγαμε συνεχώς από συμμαθητές μας το διαβόητο και δημοφιλές για την εποχή "γυαλάκια μυωπία, καμένη μπαταρία" - λες και η όποια πάθηση της όρασής μας ήταν δική μας επιλογή και κατάπτυστο φταίξιμο και δεν είχαμε δικαίωμα να τη διορθώσουμε με ό,τι μέσα υπήρχαν (οι φακοί επαφής ήταν τότε σε απολύτως εμβρυϊκό στάδιο και η χρήση τους δεν είχε γενικευτεί). Και το τρομακτικό ήταν το δεδομένο και αναμενόμενο πως τα άλλα παιδιά θα κορόιδευαν - δεν ετίθετο καν ζήτημα να μάθουν εκείνα να μην κοροϊδεύουν, λες και απαγορευόταν να διευκολύνεται κάποιος σ' ένα καθαρά τεχνικό θέμα. Ή λες και οι άλλοι ήταν άτρωτοι και προνομιούχοι και είχαν εξ ορισμού δικαίωμα να κοροϊδεύουν.
Μηχανικός Επτάπους Τριλοβίτης (Trilobita Septopus Mechanicus). Απάντηση στην καλλιτεχνική πρόκληση με θέμα "Kaijune" (λογοπαίγνιο με το ιαπωνικό kaiju - τερατώδες πλάσμα - και την αγγλική ονομασία του Ιουνίου). Χρησιμοποίησα επίσης τα prompts "fossil (απολίθωμα)" & "machine (μηχανή)". Μαρκαδόροι & μαρκαδοράκια σε χαρτί. Η πανέμορφη συμμετοχή της Βερίνας ΕΔΩ.
Προ ετών (ελαφρώς) αμνημονεύτων, όταν ακόμα εργαζόμουν ως μεταφράστρια λογοτεχνίας, μου ανατέθηκαν από τις εκδόσεις Ψυχογιός τρία πολύ ιδιαίτερα βιβλία μυστηρίου, γραμμένα από έναν νεαρό και πρωτοεμφανιζόμενο, τότε, συγγραφέα: τον Αμερικανό Michael Hoeye, πρώην αγρότη, φωτογράφο μόδας και καθηγητή σε γυμνάσιο. Ήταν την εποχή που μεσουρανούσε διεθνώς ο Harry Potter με τη σειρά των "μαγικών" περιπετειών του, οι οποίες επίσης κυκλοφορούσαν από τον ίδιο εκδοτικό οίκο στην Ελλάδα. Ο Hoeye θέλησε, πιθανώς, να "απαντήσει" στο φαινόμενο Harry Potter δημιουργώντας ένα φανταστικό σύμπαν εμπνευσμένο από τους μύθους του Αισώπου και τα παραδοσιακά και έντεχνα κλασικά παραμύθια, με κεντρικό ήρωα έναν συμπαθέστατο, φιλήσυχο ρολογά, τον Hermux Tantamoq - ο οποίος δεν είχε καμιά μαγική ιδιότητα και δεν ήταν καν άνθρωπος, αλλά... ποντικός, ενώ οι συνθήκες τον ανάγκαζαν να αναλαμβάνει το ρόλο ντετέκτιβ σε άκρως περίπλοκες υποθέσεις.
Σχεδόν τέλεια καρδιά, τυχαία σχηματισμένη απ' τον αφρό του χτεσινού (ή σημερινού, ανάλογα με το πότε θεωρούμε ότι αρχίζει η μέρα) μεσονύκτιου καφέ.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η κούπα, ισπανικής κατασκευής, με το ιδιαίτερο, ρετρό πρισματικό κόψιμο του γυαλιού, έμελλε να βρει "κινηματογραφικό" τέλος όταν, ώρες μόλις μετά τη φωτογράφιση, την ξέχασα κοντά σε αναμμένο μάτι της κεραμικής εστίας. Η έκρηξη ήταν εκκωφαντική και θεαματικότατη. Ακόμα μαζεύω σπασμένα γυαλάκια απ' τα πιο απίθανα σημεία του διαμερίσματος.