Το Πλάσμα (1987)

Δράση, χιούμορ, συγκίνηση

Πανικός στους δρόμους του Λος Άντζελες: φιλήσυχοι κι ευϋπόληπτοι, υπεράνω πάσης υποψίας πολίτες αρχίζουν αίφνης να επιδίδονται σε ακραίες πράξεις βίας, κλέβοντας πανάκριβα αυτοκίνητα, ληστεύοντας τράπεζες και "γαζώνοντας" ανεξέλεγκτα όποιον βρεθεί μπροστά τους. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο νεαρός αστυνομικός Tom Beck (Michael Nouri), ο οποίος αναγκάζεται να συνεργαστεί (μάλλον απρόθυμα) με τον ιδιόρρυθμο και μυστηριώδη πράκτορα του FBI, Lloyd Gallagher (Kyle MacLachlan). Στο μεταξύ, η αιτία του κακού αποκαλύπτεται στους θεατές πριν την πάρει είδηση η αστυνομία - ένα αηδιαστικό εξωγήινο ον καταλαμβάνει ανθρώπινα (και όχι μόνο) σώματα και ξαμολιέται για να καταπατήσει ό,τι νόμο υπάρχει. Πρόκειται για έναν... διαγαλαξιακό εγκληματία απ' τον πλανήτη Altair, ο οποίος έχει αδυναμία στα γρήγορα αμάξια, τα όπλα και τη hard rock μουσική και η μόνη λέξη που ξέρει είναι "θέλω". Ενώ ο Gallagher - που έχει τα δικά του μυστικά - αγωνίζεται να πείσει τον Beck πως αυτό που κυνηγούν ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση, τα μυαλά του Πλάσματος παίρνουν όλο και περισσότερο αέρα, ώσπου αποφασίζει να γίνει πρόεδρος της Αμερικής...

Gray Matter (2011)

Ο Dr. Frankenstein και η τέχνη της μαγείας

Πέρα απ' το γεγονός ότι οποιαδήποτε δημιουργική δραστηριότητα της ιδιοφυούς Jane Jensen (στην οποία χρωστάμε τη θρυλική σειρά Gabriel Knight) αποτελεί είδηση για τους φίλους των παιχνιδιών adventure, η οριστική επιβεβαίωση της κυκλοφορίας του Gray Matter την περσινή άνοιξη - και μάλιστα από την ίδια την Jensen στο ιστολόγιό της - ξεσήκωσε κύματα ενθουσιασμού και για έναν άλλο λόγο: για πάνω από μια δεκαετία, το project είχε μπει στην "κατάψυξη" (μαζί με το άλλο, επίσης παραλίγο vaporware ξαδερφάκι του, το Duke Nukem Forever), αλλάζοντας συνεχώς χέρια και πηγαίνοντας από αναβολή σε αναβολή. Οι ελπίδες να βγει ποτέ στην αγορά είχαν αρχίσει προ πολλού να εξανεμίζονται, ώσπου η γερμανική εταιρία DTP Entertainment πήρε τα δικαιώματα του παιχνιδιού και τα ηνία της παραγωγής του και επιτέλους ανήγγειλε επίσημα την έκδοση του Gray Matter για το Φεβρουάριο του 2011.

Ανοιξιάτικες Βροχές (1989)

Αδιευκρίνιστες προθέσεις σε ακούσιο (;) "θέατρο παραλόγου"

Τέλη του 19ου αιώνα. Ένας ηλικιωμένος Ρώσος γαιοκτήμονας, ο Dimitri Sanin (Timothy Hutton), επισκέπτεται τη Γερμανία και αναπολεί το παρελθόν του, που είναι στενά συνδεδεμένο με τη χώρα αυτή. Μεταφερόμαστε λοιπόν στα νεανικά του χρόνια, όταν στη διάρκεια ταξιδιού του στη Φρανκφούρτη, μπαίνει σε ένα ιταλικό ζαχαροπλαστείο και γίνεται μάρτυρας του περιστατικού που θα του αλλάξει τη ζωή: ο δεκαπεντάχρονος γιος της ιδιοκτήτριας, Emil (Christian Dottorini), λιποθυμά ξαφνικά από άγνωστη αιτία. Ο Sanin σπεύδει να του προσφέρει τις πρώτες βοήθειες και ενώ περιμένουν το γιατρό, γνωρίζεται με τη μητέρα του αγοριού, την κυρία Rosselli (Francesca De Sapio) και τη μεγαλύτερη αδελφή του, τη σπιρτόζα και πανέμορφη Gemma (Valeria Golino), την οποία ερωτεύεται κεραυνοβόλα. Σύντομα όμως μαθαίνει ότι η κοπέλα είναι αρραβωνιασμένη με τον κομψευόμενο Γερμανό έμπορο Karl Klueber (Krzysztof Janczar) που έχει ευεργετήσει τους Rosselli στο παρελθόν. Έχοντας ωστόσο κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση της οικογένειας, ο Sanin τολμά να ομολογήσει τον έρωτά του στην Gemma και να τη ζητήσει σε γάμο.

Προσγείωση - Down to Earth (2010)

Μια άσκηση εδάφους (στην κυριολεξία)

Μια σύντομη άσκηση ύφους με δάκρυα και χαμόγελα, αλλά δίχως πρόσωπα. Όλο το ακουστικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε ανήκει στο Public Domain και μεταφορτώθηκε από τους ιστοτόπους Archive.org και Public Domain 2ten. Συμμετοχή στο Public Digital Festival 2010, στην κατηγορία Φτιάξ' το Μόνος σου.

Το Φιλί της Αράχνης (2010)

A noiseless, patient spider

Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα (πάλι) και αυτή τη φορά με τσίμπησε αράχνη. Μάλιστα, αράχνη στην καρδιά της Αθήνας - μια μάλλον θεαματική προσθήκη στο όχι ευκαταφρόνητο ρεπερτόριό μου από επιθέσεις μαμουνιών και λοιπών ζωυφίων, το οποίο εκτός από τα "αυτονόητα" κουνούπια και σκνίπες, περιλαμβάνει επίσης μέλισσες, σφήκες, μυρμήγκια, τσούχτρες, ως και μια αλογόμυγα (ή πιθανότατα τσιμπούρι - η ακριβής προέλευση του συγκεκριμένου, άκρως επώδυνου και τρομακτικού στην όψη δήγματος ουδέποτε επιβεβαιώθηκε).

Στον Αστερισμό του Όφεως (2010)

Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας

Τα ονόματα των κυκλαδίτικων νησιών τα θυμάμαι από μικρό παιδί να ηχούν στ' αυτιά μου σαν ρεφρέν τραγουδιού απ' τα ραδιοφωνικά δελτία ακτοπλοΐας. Πάρος, Νάξος, Τήνος, Μύκονος, Αμοργός, Ανάφη, Θήρα. Κι άλλα που ακούγονται λιγότερο συχνά και δεν συνδυάζονται αυτόματα στο νου με την ετήσια θαλασσινή εξόρμηση των παραθεριστών: Δήλος, Άνδρος, Κέα, Σύρος, Σέριφος, Σίφνος, Ίος, Κύθνος, Κίμωλος, Κέρος, Ρήνεια, Σίκινος, Αντίπαρος, Φολέγανδρος, Ηρακλειά, Πολύαιγος, Δονούσα, Δεσποτικό, Σχοινούσα, Θηρασία, Μήλος, Αντίμηλος, Κουφονήσια. Κι αυτά που έχουν αφήσει επώδυνες χαρακιές στην πρόσφατη μνήμη της Ελλάδας - Γυάρος, Μακρόνησος.

Εκτός απ' τα μεγάλα νησιά, στο νομό Κυκλάδων ανήκουν και πολλά μικρότερα, άλλα κατοικημένα κι άλλα όχι, όπως και συστάδες νησιών: Άνυδρος ή Αμοργοπούλα, Νέα και Παλαιά Καμένη, Ασπρονήσι, Ασκανιά, Εσχάτη, Χριστιανή, Ρευματονήσι, Νικουριά, Καρδιώτισσα, Αβολαδονήσι, Τραγονήσι, Κιτριανή, Σεριφοπούλα, Γλαρονήσι, η συστάδα Αντιπάρου, οι νησίδες Μάκαρες ή Μακάριοι, τα Αβελονήσια και το Σχινονήσι.

Η Εξορία των Αρχαγγέλων (2005)

Λόγια δίχως τη μουσική

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ

Εκδόσεις: Ιωλκός
Έτος Έκδοσης: 2005
Χαρτόδετο, Μεγάλου Σχήματος (17x24)
Σελίδες: 64
Πίνακας Εξωφύλλου: Henri Matisse, Les Plumes Blanches (1919)
Διάθεση: @ Archive.org

ISBN 960-426-366-8

Βρείτε την Ορτανσία (2001)

Μυθιστόρημα

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ

Εκδόσεις: Καστανιώτη
Έτος Έκδοσης: 2001
Χαρτόδετο, Μεγάλου Σχήματος (13x22)
Σελίδες: 416
Πίνακας Εξωφύλλου: Jan Saudek, Boys & Girls/Brothers & Sisters (1983)
Διάθεση: @ Εκδόσεις Καστανιώτη

ISBN 960-03-3153-7

Παλαιό Φάληρο, 28/1/10

Άλλη μια ελαφρώς προϊστορική φωτό (της εποχής του Χαλκού). Εγκλεισμός ανασκαφάς παλαιών στικακίων κατεργάζεται... Το στιγμιότυπο απαθανάτισε η Βερίνα.

Turquoise of Winter (2009)

Βιντεοκλίπ σε στυλ slideshow

Άλλη μια απόπειρα δημιουργίας μουσικού βιντεοκλίπ, τη φορά αυτή με τη μορφή slideshow/φωτομοντάζ. Μουσική: Turquoise of Winter (Dead Admiral, από το άλμπουμ Queen of Clubs, 2009).