Οι γιαχνιστές πατάτες του παππού μου προξενούσαν συνήθως ακατάσχετη σιελόρροια στους καλεσμένους του πολύ πριν σερβιριστούν στο τραπέζι, μαζί με μεγάλη ποικιλία εδεσμάτων. Ήταν η σπεσιαλιτέ του, για την οποία καυχιόταν με αθώο καμάρι. Απόλυτα θεμιτό, άλλωστε, αφού η επιτυχία του συγκεκριμένου πιάτου ήταν, λίγο πολύ, εγγυημένη.
Οι εικόνες που μου έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω τις νεολογικές "πατέντες" του lockdown.
Οι εικόνες που μου έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω τις νεολογικές "πατέντες" του lockdown.
Οι εικόνες που μου έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω τις νεολογικές "πατέντες" του lockdown.
Οι εικόνες που μου έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω τις νεολογικές "πατέντες" του lockdown.
Οι εικόνες που μου έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω τις νεολογικές "πατέντες" του lockdown.
Τον Ουαλό - γεννημένο στο Κάρντιφ το 1949 - συγγραφέα Ken Follett τον πρωτογνώρισε στους Έλληνες αναγνώστες το εβδομαδιαίο περιοδικό Γυναίκα, στα τέλη της δεκαετίας του '70 με αρχές του '80, δημοσιεύοντας σε συνέχειες Το Μάτι της Βελόνας (1978), το πρώτο μυθιστόρημα που ο Follett εξέδωσε με το αληθινό του όνομα. Το από τότε έκδηλο ενδιαφέρον του για την ιστορία (Το Μάτι της Βελόνας διαδραματίζεται στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) εξερευνήθηκε εντατικά στα επόμενα βιβλία του, τόσο στα αμιγώς λογοτεχνικά - συχνά σε συνδυασμό με το κατασκοπικό και το αστυνομικό μυστήριο, καθώς και τον κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό - όσο και στο ιστορικό αφήγημα Τα Φτερά των Αετών.
Πολυγραφότατος, πολυβραβευμένος και πολυμεταφρασμένος, με έντονη εκπαιδευτική και φιλανθρωπική δράση, τιμημένος με το Σταυρό του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για την προσφορά του στα γράμματα, ο Follett είδε πολλά απ' τα εμβληματικά του έργα, όπως Ένας Κόσμος χωρίς Τέλος, Ο Τρίτος Δίδυμος, The Key to Rebecca και Οι Στυλοβάτες της Γης, να διασκευάζονται για την οθόνη (το τελευταίο, μάλιστα, έγινε και βιντεοπαιχνίδι).
Η βαριά ευωδιά του μούστου μού έφερνε πάντα ένα σκάσιμο, ιδίως ύστερα απ' τα νερομπούλια που μας τάιζε η θεία Μερόπη για να μη μας βαραίνουν, λέει, το στομάχι. Βέβαια η μουσταλευριά για επιδόρπιο αναιρούσε την ευγενή αυτήν πρόθεση, σε συνδυασμό, μάλιστα, με τα σκυλάδικα που έπαιζε το ραδιόφωνο στο παρασκήνιο όσο τρώγαμε. Εκείνη ειδικά την ημέρα, με είχε πιάσει τέτοιος κοιλόπονος μετά το φαΐ, που βγήκα στον κήπο να περπατήσω λιγάκι, μπας και συνέρθω.
Άλλο αρχαιολογικό εύρημα, από τότε που ακόμα έκανα μεταφράσεις - δεν θυμάμαι ακριβή χρονική στιγμή, ούτε ποιο ήταν το συγκεκριμένο βιβλίο που μετέφραζα. Τη γραφομηχανή μου (μια ηλεκτρονική Olympia Carrera de Luxe MD, με στοιχειώδη αποθηκευτική μνήμη και εντυπωσιακή για την εποχή συλλογή γραμματοσειρών) την έχω κρατήσει για ενθύμιο. Εδώ κάθομαι στο γραφείο του μπαμπά μου, ένα ογκωδέστατο έπιπλο που μας ακολούθησε σε όλες τις κατά καιρούς μετακομίσεις μας. Όταν άρχισα να ασχολούμαι επαγγελματικά με τη λογοτεχνική μετάφραση, έγραφα στο χέρι - φωτοτυπούσα τις σελίδες και τις παρέδιδα αυτοπροσώπως στον εκδότη. Ευτυχώς, η τεχνολογική πρόοδος δεν άργησε να απλοποιήσει θεαματικά αυτές τις διαδικασίες. Το στιγμιότυπο απαθανάτισε η Βερίνα με αναλογική μηχανή.
Τον Θεοδόση Μίχο - δημοσιογράφο και ραδιοφωνικό παραγωγό, ιδρυτή και πρώην διευθυντή της διαδικτυακής πύλης Popaganda - τον πρωτογνωρίσαμε ως συγγραφέα με τη σπονδυλωτή νουβέλα του Κράτα το Σόου, η οποία κυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις Key Books. Από τις ίδιες εκδόσεις βγήκε πέρσι τον Ιούλιο το μυθιστόρημά του Η Αλκμήνη & οι Άλλοι, σε ύφος αρκετά διαφορετικό αλλά με παρόμοια χιουμοριστική, συχνά (αυτο)σαρκαστική διάθεση. Μέσα από ένα αμάλγαμα μυθοπλασίας και ψηγμάτων οικογενειακής "μυθολογίας" που θα μπορούσαν να είναι (έμμεσα) αυτοβιογραφικά ή δανεισμένα από συνδυασμένες αφηγήσεις τρίτων, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει ένα παζλ από ατομικές πορείες ζωής, παράλληλα με τις ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις που σημάδεψαν την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων εκατόν είκοσι χρόνων.
Η "Αλκμήνη" του τίτλου αποτελεί κέντρο και κινητήρια δύναμη ενός σύμπαντος σε μικρογραφία, το οποίο διαπλέκεται και αλληλεπιδρά με τους πολλαπλούς μικροκόσμους που το περιβάλλουν. Κατά ένα μέρος, εκείνη ανήκει στο στρατόπεδο των "άλλων" κι αυτοί στο δικό της - όπως δείχνει και το όνομά της, που μοιράζεται τα δυο του πρώτα γράμματα με τη λέξη "άλλοι", δημιουργώντας εύηχη παρήχηση στον τίτλο του μυθιστορήματος (η Αλκμήνη είναι, άλλωστε, η μόνη που κατονομάζεται, ενώ όλοι "οι άλλοι" μνημονεύονται απλώς με τις οικογενειακές, κοινωνικές ή επαγγελματικές τους ιδιότητες, συνήθως σε συνάρτηση μ' εκείνη: ο σύζυγος, η κόρη, ο γαμπρός, η γειτόνισσα, ο γιατρός).