Δάφνη, 11/6/22 - II

Από δω ο Λευτέρης το περιστέρι (και από δω η κατά συνθήκην νονά του, η οποία λίγο αργότερα παράκουσε τη λέξη "περιστέρι" περνώντας την για το συγκεκριμένο όνομα). Επί δέκα ολόκληρα λεπτά πάλευε με το ξεροκόμματο του κουλουριού, χωρίς να καταφέρνει να το τσιμπήσει και δίχως να το βάζει κάτω, αγνοώντας επιδεικτικά τους διερχόμενους. Πλησίαζε, απομακρυνόταν, υπολόγιζε αποστάσεις και γωνίες "επίθεσης", ορμούσε και ξανά από την αρχή. Αν δεν φοβόμουν μη χάσω το λεωφορείο, θα στεκόμουν να παρακολουθήσω και να καταγράψω την ηρωική αναμέτρηση ως το (όποιο της) τέλος.

Δάφνη, 11/6/22 - I

Από δω ο Λευτέρης το περιστέρι (και από δω η κατά συνθήκην νονά του, η οποία λίγο αργότερα παράκουσε τη λέξη "περιστέρι" περνώντας την για το συγκεκριμένο όνομα). Επί δέκα ολόκληρα λεπτά πάλευε με το ξεροκόμματο του κουλουριού, χωρίς να καταφέρνει να το τσιμπήσει και δίχως να το βάζει κάτω, αγνοώντας επιδεικτικά τους διερχόμενους. Πλησίαζε, απομακρυνόταν, υπολόγιζε αποστάσεις και γωνίες "επίθεσης", ορμούσε και ξανά από την αρχή. Αν δεν φοβόμουν μη χάσω το λεωφορείο, θα στεκόμουν να παρακολουθήσω και να καταγράψω την ηρωική αναμέτρηση ως το (όποιο της) τέλος.

Farewell My Lovely (2022)

Αυτήν τη φορά, η καλλιτεχνική πρόκληση του DeviantArt επιτάσσει τη μετατροπή του μισού μας προσώπου από φωτογραφικό μας πορτρέτο σε χαρακτήρα κόμικ. Και πάλι την ανακάλυψε και την πρότεινε η Βερίνα (η δική της συμμετοχή ΕΔΩ). Η φάτσα μου στο συγκεκριμένο στιγμιότυπο βγήκε με κάτι από vamp του '40-'50 και συγκεκριμένα από τη neo-noir ταινία Farewell My Lovely (1975), μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Raymond Chandler (1940).

Νέος Κόσμος, 7/6/22 - II

Επιτέλους, την καθάρισαν από τις φρικαλέες μουντζούρες που βέβηλα και θλιβερά την είχαν καλύψει. Αποκατεστημένη πλέον και αστραφτερή, η υπέροχη διακοσμητική πυραμίδα κοντά στο Α' Νεκροταφείο - με το εμπνευσμένο από τον Πτολεμαίο και σχεδιασμένο με βυζαντινή τεχνοτροπία ζωδιακό ημερολόγιο - στολίζει και πάλι τον οδικό κόμβο, βγάζοντας τη γλώσσα στους βανδαλιστές της.

Νέος Κόσμος, 7/6/22 - I

Κάτι - δεν ξέρω τι (ίσως ο προστάτης άγιος των άχρηστων αντικειμένων) - με έκανε να κοιτάξω μέσα στο συγκεκριμένο καλάθι αχρήστων. Και... τσα! "Βρείτε τα παπούτσια".

Παλαιό Φάληρο, 7/6/22

Μια μικρή αράχνη μετρά το δικό της χρόνο, αψηφώντας τον όγκο και τη φανταχτερή επισημότητα του ρολογιού.

Δάφνη, 31/5/22

Βανδαλισμένη βιτρίνα εγκαταλελειμμένου καταστήματος με είδη δώρων στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης.

Νέος Κόσμος, 31/5/22

Δίχρωμη γυναικεία τσάντα αφημένη δίπλα σε κάδο σκουπιδιών.

Οδυσσέας Ελύτης - Υπερρεαλισμός & Παράδοση (2022)

I. ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ (1941): Η ΑΘΕΑΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Η ιστορία του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα υπήρξε αρκετά πιο βραχύβια, όχι όμως και λιγότερο επεισοδιακή απ' ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η πρώτη δεδηλωμένα υπερρεαλιστική ποιητική συλλογή - η Υψικάμινος του Ανδρέα Εμπειρίκου - κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1935, σ' ένα περιβάλλον ζηλότυπα προσκολλημένο στις μετα-ρομαντικές συμβάσεις και τη μεταπολεμική του απαισιοδοξία. Οι αθηναϊκοί πνευματικοί κύκλοι της εποχής την υποδέχτηκαν με ειρωνική περιφρόνηση, όχι δίχως ψήγματα εχθρότητας, μα και ενός είδους προστατευτικής συγκατάβασης, σαν να επρόκειτο για παιδιάστικο καπρίτσιο που δεν θ' αργούσε να υπακούσει στην παντοδυναμία της λογικής.

Ωστόσο, ο ρόλος του υπερρεαλισμού στην εξέλιξη της ποίησης στη χώρα μας αποδείχτηκε παραπάνω και από καταλυτικός, επιβεβαιώνοντας θεαματικά ό,τι ορισμένοι ποιητές (όπως ο Τέλλος Άγρας) είχαν ήδη διαισθανθεί, κανείς όμως δεν τολμούσε να ομολογήσει: πως η ιδέα, η έννοια αυτή καθαυτήν του υπερρεαλισμού - ερμηνεύοντας κυριολεκτικά τον όρο - συνιστά τη βαθύτερη ουσία της ποιητικής δημιουργίας και έκφρασης και ανέκαθεν ήταν παρούσα, με διάφορες εκφάνσεις και εκδηλώσεις, σε κάθε είδος και πεδίο της τέχνης. Όπως όλες σχεδόν οι μορφές πνευματικής παραγωγής, έτσι και η ποίηση προϋποθέτει, λίγο πολύ, την υπέρβαση - ή, μάλλον, την ανατροπή - της αντικειμενικής πραγματικότητας, ούτως ώστε η δημιουργική έμπνευση να κατακτήσει και να εδραιώσει την πρωτογένεια της σύλληψής της, καθώς και τον ιδιάζοντα αισθητικό της χαρακτήρα.

Σταθμός Μετρό Δάφνης, 23/5/22

Κάτι τρέχει με τις καρέκλες στο συγκεκριμένο σημείο. Ίσως έχουν τάσεις φυγής, γι' αυτό τις δένουν στις μεταλλικές περιφράξεις των δέντρων. Τούτη εδώ είναι προφανώς σεσημασμένο ταραχοποιό στοιχείο, εξ ου και η αλυσίδα ποδηλάτου στο πόδι της.