Ρόδα (του κάδου), τσάντα και "μπιλμπάγια" (ή αλλιώς "κουτσομπλέκουρα" - όπως λένε στο χωριό μου τη συλλογή από ετερόκλητα ψιλοπραγματάκια).
Σε μέρη τόσο πυκνοκατοίκητα, είναι αναπόφευκτες οι επιδημίες. Ειδικά τώρα το φθινόπωρο, με την υγρασία και τα ρεύματα, θερίζουν. Ένα τέτοιο κακό πλάκωσε την πόλη μας πέρσι τέτοιον καιρό. Το πρόβλημα επιδεινώθηκε από τον ερχομό δυο ξένων που δεν μας ενημέρωσαν εγκαίρως για την κατάσταση της υγείας τους. Ήταν δύτες και είχαν κολλήσει πνευμονόκοκκο από το μολυσμένο αέρα που τους έστελνε το μηχανοκάικό τους. Δεν είχαν γίνει όπως έπρεπε οι εργασίες συντήρησης και οι σωλήνες είχαν μείνει ακαθάριστοι για ποιος ξέρει πόσους μήνες.
Ωραίος ζεστός cappuccino από το Mochador Caffe πάνω σε βίντεο/DVD player (από κείνα τα προκατακλυσμιαία, που παίζουν και βιντεοκασέτες).
Δυο πρόσωπα σε υπέρθεση; Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος; Μάλλον ο ήδη γνωστός μας Brane διεκδικεί το κεφάλι του προκατόχου του.

Δυο αδέλφια, η Άρτεμις και ο Αχιλλέας, ζουν απομονωμένα με τον κατάκοιτο αυταρχικό πατέρα τους - συνταξιούχο δασάρχη - σ' ένα μικρό βορειοελλαδίτικο χωριό, έχοντας προσαρμόσει τη "σπαρτιάτικη" καθημερινότητά τους στην ιδιομορφία των συνθηκών, ενώ μεταξύ τους έχει δημιουργηθεί ένας δεσμός που αψηφά και καταργεί κάθε είδους όριο και ταμπού. Ώσπου ένα βροχερό βράδυ κάνει την απροσδόκητη εμφάνισή του ένας επισκέπτης, ο Stefan, φέρνοντάς τους την είδηση του θανάτου της μητέρας τους, η οποία τα είχε εγκαταλείψει όταν ακόμα ήταν μικρά και ξαναπαντρεύτηκε στη Γερμανία. Ο Stefan είναι ο γιος του δεύτερου συζύγου της και τη θεωρεί κι εκείνος μάνα του. Οι αναμενόμενες εντάσεις ανάμεσα στους τρεις τους θα κορυφωθούν εκρηκτικά, φέρνοντας στο φως μια όλο και πιο εξωφρενική, αδιανόητα ζοφερή πραγματικότητα...
Κοιμήσου αγγελούδι μου είναι ο τίτλος του πρωτότυπου θεατρικού έργου των Στέλιου Θεοχάρους και Μαρίνας Φραγκεσκίδου - τρίτης στη σειρά συνεργασίας τους μετά τα επίσης θεατρικά Μεθυσμένο Μοσχαράκι (2014) και Μια Στάση Ακόμα (2017) - εμπνευσμένου από αληθινό περιστατικό, το οποίο αφηγήθηκε στον πρώτο η γιαγιά του.

Τα Κορίτσια Ημερολογίου τα πρωτογνωρίσαμε μέσα από τη μεγάλη οθόνη, στην ομότιτλη βρετανική ταινία που σκηνοθέτησε το 2003 ο Nigel Cole, σε πρωτότυπο σενάριο των Juiette Towhidi & Tim Firth και με πρωταγωνίστριες, μεταξύ άλλων, τις Helen Mirren και Julie Walters. Η διεθνής επιτυχία του φιλμ είχε ως αποτέλεσμα τη διασκευή του αρχικά σε "καθαρόαιμο" θεατρικό έργο από τον ίδιο τον Firth και στη συνέχεια σε μιούζικαλ με τον τίτλο Τα Κορίτσια, σε λιμπρέτο επίσης του Firth και μουσική και τραγούδια του Gary Barlow, γνωστού από το δημοφιλές νεανικό συγκρότημα της δεκαετίας του '90 Take That.
Σε μια μικρή αγγλική κωμόπολη, τα μέλη ενός συλλόγου γυναικών αποφασίζουν να φωτογραφηθούν για ένα ημερολόγιο που τα κέρδη από τις πωλήσεις του θα διατεθούν για τον εξοπλισμό του τοπικού νοσοκομείου. Η ανήκουστα σκανδαλώδης, για τη μικρή τους κοινωνία, πρωτοτυπία του εγχειρήματος έγκειται στο ότι οι συμμετέχουσες θα φωτογραφηθούν με την... περιβολή της Εύας, χωρίς απαραίτητα να έχουν τις εμφανισιακές προδιαγραφές που παραδοσιακά προϋποθέτει ένα τέτοιο τόλμημα.