Νέα Σμύρνη, 20/1/08

Άγρυπνοι - και λίγο κοιμισμένοι - φρουροί.

Ακρόπολη, 16/9/07 - IV

Τα σκαλιά προς τον Ιερό Βράχο.

Ακρόπολη, 16/9/07 - III

Οι φωτοσκιάσεις και οι χρωματισμοί του απογεύματος δίνουν στη λήψη κάτι από πίνακα ζωγραφικής.

Ακρόπολη, 16/9/07 - II

Τα απομεινάρια του ρωμαϊκού υδραγωγείου.

Ακρόπολη, 16/9/07 - I

Μαγική θέα σε μαγική ώρα.

Νέος Κόσμος, 17/4/07

Οποία συγκίνησις. Κάποτε είχαμε τέτοιες οθόνες υπολογιστή, τέτοια μόντεμ και τα Windows XP ήταν η τελευταία λέξη της μόδας/τεχνολογίας στα λειτουργικά συστήματα. Στο "πώς νιώθετε" της δημοσίευσης ήθελα να βάλω "παλαιολιθική", αλλά δεν υπήρχε στις επιλογές.

Παλαιό Φάληρο, 11/4/07

Τυχαία τοποθέτηση στοιχείων, ενδιαφέρουσα σχηματική & χρωματική σύνθεση.

Έλα Μαζί μου αν μ' Αγαπάς (2006)

Auto da fe μετά μουσικής ή το πάθος χιλιάδες φορές

Ο Max Marechal (Matthieu Demy), τριανταπεντάρης διεθυντής κλινικής, σύζυγος της εύπορης δικηγόρου Anna (Romane Bohringer) και τελματωμένος σε μια "ιδανική" ζωή, τα τινάζει όλα στον αέρα προκειμένου ν' ακολουθήσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες. Η γνωριμία του με τη Chine (Eleonore Pourriat), γοητευτική και αρκετά μεγαλύτερή του τραγουδίστρια της rock, του δίνει την αφορμή και την ευκαιρία να (ξανα)δημιουργήσει το μουσικό συγκρότημα των εφηβικών του ονείρων. Αποφασισμένος να νικήσει κάθε εμπόδιο, παρασέρνει τη συντηρητική οικογένεια, τους βολεμένους αστούς φίλους του, ακόμα και την ακλόνητα αμετάπειστη γυναίκα του σ' ένα ξέφρενο ταξίδι ψυχής, από κείνα που άλλους μπορεί να οδηγήσουν στη λύτρωση και άλλους στην καταστροφή.

Με τη βοήθεια της παιδικής του φίλης Praline (Julie Depardieu), που του δανείζει το υπόγειο του σπιτιού της για πρόβες, ο Max αφιερώνεται ψυχή τε και σώματι στη μουσική, λογαριάζοντας όμως χωρίς τον ξενοδόχο.

Δεκαπενταύγουστος (2001)

Ελλάς, η χώρα των θαυμάτων

Με την ευκαιρία της αργίας του Δεκαπενταύγουστου, τρία ζευγάρια που μένουν στο ίδιο τριώροφο κτίριο ξεκινούν για ένα σύντομο ταξίδι με διαφορετικούς προορισμούς. Ο Φάνης (Ακύλας Καραζήσης) και η Μορφούλα (Ελένη Καστάνη) είναι ένα μεσοαστικό αντρόγυνο με δυο παιδιά, τον ελαφρά καθυστερημένο Αντώνη και τη μικρή Βανέσα, η οποία πάσχει από ανίατη ασθένεια και την έχουν τάξει στην Παναγία Σουμελά. Η Σάντρα (Θεοδώρα Τζήμου) είναι παντρεμένη μ' έναν ναρκομανή (Μιχάλης Ιατρόπουλος) ο οποίος την υποψιάζεται πως τον απατά μ' έναν κοινό τους φίλο. Ο Κώστας (Αιμίλιος Χειλάκης), γοητευτικός ζιγκολό και αρχιτέκτονας και η Κάτια (Αμαλία Μουτούση), γιατρός μεγαλύτερή του και απογοητευμένη από τη συζυγική τους ζωή, αποφεύγουν ν' αντιμετωπίσουν σοβαρά τα προβλήματα της σχέσης τους. Όλοι φεύγουν από την πόλη κουβαλώντας μαζί τους ένοχα μυστικά και ανομολόγητες πληγές και αφήνοντας πίσω τους μια μουντή, αδιέξοδη καθημερινότητα, που μονάχα ένα θαύμα μπορεί να την ανατρέψει. Στο μεταξύ, ένας νεαρός διαρρήκτης (Κώστας Κοτσιανίδης) που καταδιώκεται απ' την αστυνομία βρίσκει καταφύγιο στα σπίτια τους, όπου και... εγκαθίσταται, απολαμβάνοντας τις πολυπόθητες ανέσεις και εξερευνώντας τις πιο απόκρυφες πτυχές της ζωής τους.

Συνέντευξη στη Δήμητρα Σιδερή (2003)

Το παιδικό βιβλίο & η εικονογράφησή του

Η παρακάτω συνέντευξη μου ζητήθηκε από την τότε φοιτήτρια Δήμητρα Σιδερή (στην οποία και την παραχώρησα), στο πλαίσιο σχετικής εργασίας της και με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης μαθητικών έργων ζωγραφικής από σχολεία της ανατολικής Αττικής ("ένα εικαστικό, παράδοξο και αινιγματικό ταξίδι στον κόσμο της φαντασίας") στις Αίθουσες Λόγου & Τέχνης της Στοάς του Βιβλίου (1-4 Οκτωβρίου 2003). Δεν γνωρίζω αν και πού δημοσιεύτηκε ή πώς χρησιμοποιήθηκε τελικά.

Ποια νομίζετε πως πρέπει να είναι η σχέση εικόνας και κειμένου στα παιδικά βιβλία;

Συνήθως εξαρτάται από την ηλικία των παιδιών στα οποία απευθύνονται τα βιβλία. Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, η σχέση εικόνας-κειμένου γίνεται αντιστρόφως ανάλογη. Τα μικρότερα παιδιά έχουν μεγαλύτερη ανάγκη την εικόνα, γιατί μέσω αυτής κεντρίζεται το ενδιαφέρον τους, οξύνεται η παρατηρητικότητα και καλλιεργείται η φαντασία τους. Γι' αυτό, άλλωστε, βλέπουμε ότι σε βιβλία που απευθύνονται σε πολύ μικρά παιδιά το κείμενο είναι από απλή "λεζάντα" έως ανύπαρκτο, ενώ στα βιβλία της λεγόμενης "νεανικής" λογοτεχνίας η εικονογράφηση μπορεί και να λείπει εντελώς.