Εντυπωσιακά πολύχρωμα graffiti με ακολουθούν στη μεσημεριανή μου περιπλάνηση.

Ένα μοναχικό παγκάκι σ' ένα σκοτεινό, αθέατο πάρκο. Ένας μεσόκοπος άντρας με βγαλμένα τα παπούτσια κάθεται διαβάζοντας ύμνους από ένα μικρό ψαλτήριο. Δίπλα του ακουμπισμένη μια παλιά καφέ βαλίτσα.
Αυτή η βαλίτσα είναι όλη κι όλη η ζωή του Χρυσοβαλάντη, ενός πρώην εργαζόμενου στο χώρο των εκδόσεων και των γραφικών τεχνών, ο οποίος βρέθηκε άξαφνα χωρίς δουλειά και αναγκάζεται να παλέψει απ' την αρχή για μια θέση στον αττικό ήλιο. Ολομόναχος, άρρωστος, άστεγος και απένταρος, αποδιωγμένος και κατατρεγμένος από ανθρώπους και συγκυρίες, προσφεύγει στο Θεό γυρεύοντας τη δικαίωση και την καταξίωση που η κοινωνία πεισματικά του αρνείται.
Βασισμένος στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μάκη Τσίτα (που τιμήθηκε φέτος με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και σε διασκευή του ίδιου του συγγραφέα, ο θεατρικός μονόλογος Μάρτυς μου ο Θεός συμπυκνώνει στη μιάμιση ώρα της διάρκειάς του 270 περίπου σελίδες έντυπης αφήγησης, βγάζοντας στην επιφάνεια όλο το κωμικοτραγικό παράλογο της μοίρας ενός ανθρώπου ο οποίος παραδέρνει σ' έναν φαύλο κύκλο κακοτυχίας, δυσβάστακτο για τις ψυχικές και πνευματικές του αντοχές. Και συγχρόνως, τον κοινωνικοπολιτικό σουρεαλισμό της τελευταίας τριακονταετίας στην Ελλάδα, μέσα απ' την ανελέητα σαρκαστική αναπόληση μιας εποχής δανεισμένης ευημερίας - τότε που "λεφτά υπήρχαν" και αγόραζαν τα πάντα: συνειδήσεις, επαγγελματική αφοσίωση, ιατρικές παροχές, καθημερινές ανέσεις, ακόμα και τον έρωτα ή τους οικογενειακούς δεσμούς.
Διαμελισμένες κούκλες βιτρίνας - θύματα της φθινοπωριάτικης εμπορικής "αναβροχιάς" - μ' έναν μακάβριο απόηχο Μαύρης Ντάλιας.
Διαμελισμένες κούκλες βιτρίνας - θύματα της φθινοπωριάτικης εμπορικής "αναβροχιάς" - μ' έναν μακάβριο απόηχο Μαύρης Ντάλιας.
Διαμελισμένες κούκλες βιτρίνας - θύματα της φθινοπωριάτικης εμπορικής "αναβροχιάς" - μ' έναν μακάβριο απόηχο Μαύρης Ντάλιας.

Εν αρχή ην ο Λόγος: συγκρότηση και άρθρωση σκέψης, συσχετισμός και αντιστοιχία, αντίληψη της αρμονίας (ή της απουσίας της) μεταξύ των μερών ενός συνόλου. Και άμεση απόρροια του Λόγου, καίρια και καθοριστική, η σύλληψη του Χρόνου - της σύζευξης αναλογίας, προόδου και διάρκειας, αιτίας και επακόλουθου που μετρά και οδηγεί την ύπαρξή μας.
Θεματικοί άξονες της ποιητικής συλλογής του Μιχάλη Π. Δελησάββα Πουλιά στο Ξόβεργο, ο Λόγος και ο Χρόνος γεννούν αλληλουχίες που παρά την αυτοτέλεια του κάθε ποιήματος, επανέρχονται και μεταστοιχειώνονται με γνώμονα τα εκάστοτε συμφραζόμενα. Αν και συχνά αγγίζει οικεία υφολογικά πρότυπα (Όμηρος, Σολωμός, Καβάφης, Καρυωτάκης, βιβλικά κείμενα, δημοτικό τραγούδι), το ποιητικό ιδίωμα της συλλογής διατηρεί την ταυτότητά του στο ακέραιο, οικοδομώντας με αδιαπραγμάτευτη συνέπεια το σύμπαν της.
Ο γνήσιος ποιητικός λόγος είναι εξ ορισμού έντιμος και από τη φύση του αδέκαστος. Δεν διστάζει να διαλεχθεί με τον εαυτό του, να τον διυλίσει ψηλαφώντας τα ίδια του τα συστατικά, τις λέξεις με "τον ήχο και το νόημά" τους: εύπλαστο κι όμως δύστροπο, "δύσκολο υλικό" (Η Ποίηση No II, Λέξεων Εγκώμιον) και συγχρόνως "εργαλείο μαγικό, ναρκωτικό ή ψιμύθι" που συναιρεί τον τόπο και "το χρόνο τον αναρίθμητο" (Λογο-Χρόνος, Ελπίδα II), υμνώντας και ανατέμνοντας την "κυρίαρχη", "πανίσχυρη" μνήμη της ατομικής και συλλογικής ύπαρξης (Αντιφωνικά και Αβέβαια, Οι Κανόνες). Λόγος παρηγορητικός, ανασταίνει απ' τις στάχτες της την προσμονή και την ελπίδα (Προσδοκώντας) και την ίδια στιγμή γίνεται "σκοτεινός, αμφίσημος χρησμός κι αμφίστομη υπόμνηση, σαν λεπίδα" - η "ελπίδα" αναγραμματισμένη (Ό,τι η Ποίηση Κομίζει).
Το πρώτο μου πρωτότυπο διαδικτυακό παιχνίδι γρίφων, εμπνευσμένο από περιώνυμα προγενέστερα δείγματα του είδους (NotPron, Μυστικές Σελίδες) αλλά με έμφαση στο εικαστικό μέρος. Παίζεται μέσα από οποιοδήποτε πρόγραμμα περιήγησης χωρίς ο παίκτης να χρειάζεται να εγκαταστήσει τίποτα στον υπολογιστή του και βασίζεται στη μερική αντικατάσταση διαδικτυακής διεύθυνσης, δηλαδή στη διαδοχική αντικατάσταση ορισμένου κομματιού της διεύθυνσης με τη λύση του κάθε επόμενου γρίφου.