Νέος Κόσμος, 13/6/22

Άλλο ένα συνταξιούχο νοικοκυριό εξορίζεται στη χώρα των αχρήστων για να δώσει τόπο στα "νιάτα". Τα αυτοκόλλητα στα πορτάκια της βιβλιοθήκης - απόηχος και των δικών μας παιδικών χρόνων - με τρελαίνουν.

Παλαιό Φάληρο, 13/6/22

Δεν πετυχαίνω συχνά ανοιχτά τα ερμάρια του ηλεκτρικού στο δρόμο. Αυτό εδώ, δίπλα στη στάση λεωφορείων στην Πλατεία Φιλικής Εταιρείας, έτυχε σήμερα να μου κάνει τη χάρη. Ίσα που πρόλαβα να απαθανατίσω το εσωτερικό του, γιατί δυο λεπτά αργότερα ο κύριος που στέκεται στο βάθος ήρθε και έκλεισε την πόρτα. Το δυσοίωνο graffiti στα δεξιά, πλάι στο κίτρινο προειδοποιητικό σήμα, το πρόσεξα ενώ επεξεργαζόμουν τη φωτογραφία.

Παλαιό Φάληρο, 12/6/22

Ένα ζευγάρι δεκοχτούρες που ενδημούν τον τελευταίο καιρό, έχτισαν τη φωλιά τους στην πίσω βεράντα, στην άκρη του κιγκλιδώματος. Έκαναν τα αυγουλάκια τους και τα κλωσσούν εκ περιτροπής. Εδώ, η μια τους (μάλλον η θηλυκιά, γιατί είναι λίγο πιο μικρόσωμη) επί το έργον, αδιαφορώντας πλήρως για την παρουσία μας και το flash της μηχανής.

Παλαιό Φάληρο, 11/6/22

Γυάλα με μυστηριώδες όσο και καλαίσθητο pot-pourri από λουλούδια και βότανα.

Δάφνη, 11/6/22 - II

Από δω ο Λευτέρης το περιστέρι (και από δω η κατά συνθήκην νονά του, η οποία λίγο αργότερα παράκουσε τη λέξη "περιστέρι" περνώντας την για το συγκεκριμένο όνομα). Επί δέκα ολόκληρα λεπτά πάλευε με το ξεροκόμματο του κουλουριού, χωρίς να καταφέρνει να το τσιμπήσει και δίχως να το βάζει κάτω, αγνοώντας επιδεικτικά τους διερχόμενους. Πλησίαζε, απομακρυνόταν, υπολόγιζε αποστάσεις και γωνίες "επίθεσης", ορμούσε και ξανά από την αρχή. Αν δεν φοβόμουν μη χάσω το λεωφορείο, θα στεκόμουν να παρακολουθήσω και να καταγράψω την ηρωική αναμέτρηση ως το (όποιο της) τέλος.

Δάφνη, 11/6/22 - I

Από δω ο Λευτέρης το περιστέρι (και από δω η κατά συνθήκην νονά του, η οποία λίγο αργότερα παράκουσε τη λέξη "περιστέρι" περνώντας την για το συγκεκριμένο όνομα). Επί δέκα ολόκληρα λεπτά πάλευε με το ξεροκόμματο του κουλουριού, χωρίς να καταφέρνει να το τσιμπήσει και δίχως να το βάζει κάτω, αγνοώντας επιδεικτικά τους διερχόμενους. Πλησίαζε, απομακρυνόταν, υπολόγιζε αποστάσεις και γωνίες "επίθεσης", ορμούσε και ξανά από την αρχή. Αν δεν φοβόμουν μη χάσω το λεωφορείο, θα στεκόμουν να παρακολουθήσω και να καταγράψω την ηρωική αναμέτρηση ως το (όποιο της) τέλος.

Farewell My Lovely (2022)

Αυτήν τη φορά, η καλλιτεχνική πρόκληση του DeviantArt επιτάσσει τη μετατροπή του μισού μας προσώπου από φωτογραφικό μας πορτρέτο σε χαρακτήρα κόμικ. Και πάλι την ανακάλυψε και την πρότεινε η Βερίνα (η δική της συμμετοχή ΕΔΩ). Η φάτσα μου στο συγκεκριμένο στιγμιότυπο βγήκε με κάτι από vamp του '40-'50 και συγκεκριμένα από τη neo-noir ταινία Farewell My Lovely (1975), μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Raymond Chandler (1940).

Νέος Κόσμος, 7/6/22 - II

Επιτέλους, την καθάρισαν από τις φρικαλέες μουντζούρες που βέβηλα και θλιβερά την είχαν καλύψει. Αποκατεστημένη πλέον και αστραφτερή, η υπέροχη διακοσμητική πυραμίδα κοντά στο Α' Νεκροταφείο - με το εμπνευσμένο από τον Πτολεμαίο και σχεδιασμένο με βυζαντινή τεχνοτροπία ζωδιακό ημερολόγιο - στολίζει και πάλι τον οδικό κόμβο, βγάζοντας τη γλώσσα στους βανδαλιστές της.

Νέος Κόσμος, 7/6/22 - I

Κάτι - δεν ξέρω τι (ίσως ο προστάτης άγιος των άχρηστων αντικειμένων) - με έκανε να κοιτάξω μέσα στο συγκεκριμένο καλάθι αχρήστων. Και... τσα! "Βρείτε τα παπούτσια".

Παλαιό Φάληρο, 7/6/22

Μια μικρή αράχνη μετρά το δικό της χρόνο, αψηφώντας τον όγκο και τη φανταχτερή επισημότητα του ρολογιού.