Νέος Κόσμος, 5/12/14 - III

Εντυπωσιακά πολύχρωμα graffiti με ακολουθούν στη μεσημεριανή μου περιπλάνηση.

Νέος Κόσμος, 5/12/14 - II

Εντυπωσιακά πολύχρωμα graffiti με ακολουθούν στη μεσημεριανή μου περιπλάνηση.

Νέος Κόσμος, 5/12/14 - I

Εντυπωσιακά πολύχρωμα graffiti με ακολουθούν στη μεσημεριανή μου περιπλάνηση.

Παλαιό Φάληρο, 4/12/14

Μετά τη βροχή, μαζί με τα σαλιγκάρια ξεμυτίζουν και τα μανιτάρια.

Μάρτυς μου ο Θεός (2014)

Η τραγωδία ενός γελοίου ανθρώπου

Ένα μοναχικό παγκάκι σ' ένα σκοτεινό, αθέατο πάρκο. Ένας μεσόκοπος άντρας με βγαλμένα τα παπούτσια κάθεται διαβάζοντας ύμνους από ένα μικρό ψαλτήριο. Δίπλα του ακουμπισμένη μια παλιά καφέ βαλίτσα.

Αυτή η βαλίτσα είναι όλη κι όλη η ζωή του Χρυσοβαλάντη, ενός πρώην εργαζόμενου στο χώρο των εκδόσεων και των γραφικών τεχνών, ο οποίος βρέθηκε άξαφνα χωρίς δουλειά και αναγκάζεται να παλέψει απ' την αρχή για μια θέση στον αττικό ήλιο. Ολομόναχος, άρρωστος, άστεγος και απένταρος, αποδιωγμένος και κατατρεγμένος από ανθρώπους και συγκυρίες, προσφεύγει στο Θεό γυρεύοντας τη δικαίωση και την καταξίωση που η κοινωνία πεισματικά του αρνείται.

Βασισμένος στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μάκη Τσίτα (που τιμήθηκε φέτος με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και σε διασκευή του ίδιου του συγγραφέα, ο θεατρικός μονόλογος Μάρτυς μου ο Θεός συμπυκνώνει στη μιάμιση ώρα της διάρκειάς του 270 περίπου σελίδες έντυπης αφήγησης, βγάζοντας στην επιφάνεια όλο το κωμικοτραγικό παράλογο της μοίρας ενός ανθρώπου ο οποίος παραδέρνει σ' έναν φαύλο κύκλο κακοτυχίας, δυσβάστακτο για τις ψυχικές και πνευματικές του αντοχές. Και συγχρόνως, τον κοινωνικοπολιτικό σουρεαλισμό της τελευταίας τριακονταετίας στην Ελλάδα, μέσα απ' την ανελέητα σαρκαστική αναπόληση μιας εποχής δανεισμένης ευημερίας - τότε που "λεφτά υπήρχαν" και αγόραζαν τα πάντα: συνειδήσεις, επαγγελματική αφοσίωση, ιατρικές παροχές, καθημερινές ανέσεις, ακόμα και τον έρωτα ή τους οικογενειακούς δεσμούς.

Δάφνη, 22/10/14 - III

Διαμελισμένες κούκλες βιτρίνας - θύματα της φθινοπωριάτικης εμπορικής "αναβροχιάς" - μ' έναν μακάβριο απόηχο Μαύρης Ντάλιας.

Δάφνη, 22/10/14 - II

Διαμελισμένες κούκλες βιτρίνας - θύματα της φθινοπωριάτικης εμπορικής "αναβροχιάς" - μ' έναν μακάβριο απόηχο Μαύρης Ντάλιας.

Δάφνη, 22/10/14 - I

Διαμελισμένες κούκλες βιτρίνας - θύματα της φθινοπωριάτικης εμπορικής "αναβροχιάς" - μ' έναν μακάβριο απόηχο Μαύρης Ντάλιας.

Πουλιά στο Ξόβεργο (2013)

Ανάμεσα στον ήχο και το νόημα

Εν αρχή ην ο Λόγος: συγκρότηση και άρθρωση σκέψης, συσχετισμός και αντιστοιχία, αντίληψη της αρμονίας (ή της απουσίας της) μεταξύ των μερών ενός συνόλου. Και άμεση απόρροια του Λόγου, καίρια και καθοριστική, η σύλληψη του Χρόνου - της σύζευξης αναλογίας, προόδου και διάρκειας, αιτίας και επακόλουθου που μετρά και οδηγεί την ύπαρξή μας.

Θεματικοί άξονες της ποιητικής συλλογής του Μιχάλη Π. Δελησάββα Πουλιά στο Ξόβεργο, ο Λόγος και ο Χρόνος γεννούν αλληλουχίες που παρά την αυτοτέλεια του κάθε ποιήματος, επανέρχονται και μεταστοιχειώνονται με γνώμονα τα εκάστοτε συμφραζόμενα. Αν και συχνά αγγίζει οικεία υφολογικά πρότυπα (Όμηρος, Σολωμός, Καβάφης, Καρυωτάκης, βιβλικά κείμενα, δημοτικό τραγούδι), το ποιητικό ιδίωμα της συλλογής διατηρεί την ταυτότητά του στο ακέραιο, οικοδομώντας με αδιαπραγμάτευτη συνέπεια το σύμπαν της.

Ο γνήσιος ποιητικός λόγος είναι εξ ορισμού έντιμος και από τη φύση του αδέκαστος. Δεν διστάζει να διαλεχθεί με τον εαυτό του, να τον διυλίσει ψηλαφώντας τα ίδια του τα συστατικά, τις λέξεις με "τον ήχο και το νόημά" τους: εύπλαστο κι όμως δύστροπο, "δύσκολο υλικό" (Η Ποίηση No II, Λέξεων Εγκώμιον) και συγχρόνως "εργαλείο μαγικό, ναρκωτικό ή ψιμύθι" που συναιρεί τον τόπο και "το χρόνο τον αναρίθμητο" (Λογο-Χρόνος, Ελπίδα II), υμνώντας και ανατέμνοντας την "κυρίαρχη", "πανίσχυρη" μνήμη της ατομικής και συλλογικής ύπαρξης (Αντιφωνικά και Αβέβαια, Οι Κανόνες). Λόγος παρηγορητικός, ανασταίνει απ' τις στάχτες της την προσμονή και την ελπίδα (Προσδοκώντας) και την ίδια στιγμή γίνεται "σκοτεινός, αμφίσημος χρησμός κι αμφίστομη υπόμνηση, σαν λεπίδα" - η "ελπίδα" αναγραμματισμένη (Ό,τι η Ποίηση Κομίζει).

Μετς, 19/9/14

Μια αράχνη βγήκε βραδινό περίπατο στο ταβάνι της πυλωτής στην πολυκατοικία μου. Για να μην την τρομάξω, δεν έβαλα flash - και ιδού τα ολέθρια (ή ίσως όχι και τόσο) αποτελέσματα.